3. කොටස "සිංහල දෙමළ" මායිම් සලකුණු....

දයාබර සන්තිය ,

අව්රුදු පහකට පස්සේ ..
උබේ අකුරින් ලියවුන ලියුමක් දැකල ...
ඉස්සර වගේම ...
මගේ හිත නොවිසිලිමත්වුනා මොහොතකට!!!

මං ලහි ලහියේ ...
මුල ඉදන් අගට ..දෙතුන් පාරක් කියෙව්වේ හරි අසාවෙන් ...!!
මං දන්නවා උබට කටක් ඇරලා ..
මගෙන් සමාවඉල්ලන්න බැරි බව ..!!
ඒ වගේමයි හිතේ කහටක් නැතුව ...
මට උබට සමාව දෙන්නත් බෑ...!
අපි ඒක ..කාලයට ..භාරදෙමු ...!!
උබයි මායි අවසානෙට හමුවුණු දා...
උබ මගෙන් වෙන්වෙලා යන්න ආදා ...
අපි අතින් වුනු වැරැද්දට ...
මං උබට දොස් කියන්නෑ....!!!
සමහර විට ඒ ..මගේම වැරැද්ද වෙන්නැති ...!!
හය හතර තේරෙන කාලේ ඉදන් ...
ආදරය කළ උබ වෙන්වෙලා යද්දී ...
ආදරේ සීමා මායිම් නොතැකුවේ ...
ඒ අපිට එක්වෙන්න තිබුන
අවසාන තුරුම්පුව වෙන්නැති කියල
අපි හිතන්නැති .....
දැන් මට හිතෙන්නේ එහෙමයි ...!!!
ඒත් ඒත් ...මට දරුවෙක් ලැබෙන්න ඉන්න බව ...
දැනගත්තේ ...
උබ කසාද බැඳලා සතියකට විතර පස්සේ...!!
අම්මයි අප්පයි ...උබේ ගෙදර එන්න හදද්දී ..
මං බොහොම අමාරුවෙන් නවත්ත ගත්තේ ...
මොනා උනත් ...උබේ මනමාලිත් ...
මං වගේම දහසකුත් එකක් බලාපොරොත්තු ඇතිවනේ මනමාලියක් වෙන්න ඇත්තේ... !!
එහෙව් එකේ ....
ඒ බලාපොරොත්තු කඩා ඉහිරවලා ...
අපි කොහොමද සන්තිය සතුටින් ඉන්නේ ....
මං හිතුවේ එහෙමයි .... ඒකයි දරුවා ගැන මං උබට නොකීවේ ...!!
උබ අව්රුද්දට අපේ ගෙදර එන්න අහපුහම ...
මට එක පාරට හිතුනේ එපා කියන්න ..!!!
උබේ අතේ වෙන එකියක් එල්ලිලා එනවා දැක්කම ...
මට දුකහිතෙවී...!!!
ඒත් ආයේමත් හිතද්දී හිතද්දී ...
මං හිතුවා උබට එන්න කියන්න ...
ඒ
අතීතය අස්සේ ..
හැබෑ නොවන හීන අස්සේ ...
හිරවෙලා ජිවත් වෙනවට වඩාහොඳයි
කටුක උනත් .. යථාර්තයට මුණ දෙන එක ...!!
ඉතින් එහෙනම් ..සුලෝචනා එක්ක ...
එන්න අපේ දිහා ..ඉස්සර වගේම අව්රුද්දට ..!!
උබේ අම්මා මොකවත් නොකියාවී....
දෙමළ ගෙයකින් අවුරුදු කෑවට...
මොකෝ උබ සිංහල ගෙයකින් පවුල්  කෑවනේ !!!
මේ
නීලමනී....