දයාබර සන්තිය,
උබ හරි ..ඉස්සර හිටිය අහිංසක නීලමනී
පෑල දොරින් පැනගියේ ...
මට ගනේෂ් හබ්බෙන්න ඉද්දි ...
රට්ටුන්ගේ කතා හිනා අතරේ
මං දෙපයින් නැගී උන්නේ
ඒ අහිංසකකම පාගගෙන ....
උබට කියන්න ඒ දවස් හරි කටුකයි ...
ඒත් කාලයත් එක්ක මං අවබෝද කරගත්තේ එක දෙයයි...
අපි හොඳට හිටියත්..නරකට හිටියත් ...
බොහොමයක් මිනිස්සු වැඩියක් දකින්නේ හොඳ නෙමේ නරක...
ඒ නිසා උන්ට වග උත්තර බැන්ද කියල තේරුමක් නෑ...
උන්ටත් වැඩක් නැති වෙලාවට කරන්න දෙයක් එපාය නේ ... !!!
ඉතින් අප්පා ගෙනා සුට් ඇදන් ..සපත්තු දාගෙන ...
ගනේෂ් ඉස්කෝලේ යන්න ලෑස්ති වෙනවා...!!!
මං ගනේෂ්ව "මායිමේ ඉස්කෝලෙට" දාන්න හිතුවා...
උබ මොකද හිතන්නේ...ඒ ගැන ...
සුලෝචනා හොඳ එකී ...
ලිද ළඟ ඉදන් මගේ අත අල්ලන් ..
ඒකී ගොඩක් වෙලා කතා කළා ජිවිතේ ගැන ...
හරියට කලකිරීමකින් වගේ...
දරුවෙක් හදන්න බැරි එකත් හේතුවක් වෙන්නැති....
ඒ ගැන මතක් කර කර හිත රිද්දන්න එහෙම එපා ඔන්න ...
මේ ,
නීලමනී...

No comments:
Post a Comment